Brigitta schrijft:
Vanochtend na een overnachting in Watsonville waren we helemaal klaar voor het eerste grote traject van deze vakantie; via de wereldberoemde 17 miles drive en de Pacific Coast Highway naar Big Sur om daar te lunchen en vervolgens naar San Luis Obispo.
Bij ons vertrek was het weer al niet zo stralend als verwacht en ook een stuk frisser dan het normaalgesproken in deze tijd van het jaar is. De 17-miles drive is een route langs o.a. Pebble Beach waar veel bewoners uit Silicon Valley een aardig 2e optrekje hebben en daar in het weekend genieten van de prachtige omgeving, kustlijn en de verschillende golfbanen. Zag er nu allemaal wat somberder uit. De Pacific Coast Highway, die bij zonnig weer een prachtig blauwe oceaan laat zien maar vandaag dus helaas niet. De mist, die hier zo nu en dan voorkomt en die ik jullie gisteren beschreef was er helaas vandaag. Maar mooi was het toch wel. In Pebble Beach zijn we ook nog gestopt waar voor de kust een grote rots boven zee uitsteekt (Bird Rock) waar veel vogels en zeeleeuwen zitten. Leuk om te zien en om te horen. Zelfs op die afstand hoor je de zeeleeuwen heel goed!
Jonathan had al maanden geleden gelezen dat er een restaurant met een fenomenaal uitzicht was in Big Sur "Nepenthe Big Sur". De mensen, die zich ooit hier hadden gevestigd, wilden dit uitzicht niet alleen voor henzelf hebben maar delen met anderen en hebben toen een restaurant geopend.
Een puntje dat een bezoek was lastig maakte, was dat begin dit jaar bij hevige regenval de kustweg naar Big Sur door landverschuivingen de weg op diverse plaatsen was verdwenen en nog steeds zowel vanuit het noorden als vanuit het zuiden nog werd gerepareerd en dus was afgesloten.
Wel was sinds een week het restaurant weer bereikbaar via een weg door het binnenland. Een redelijke omweg (2 uur langer) maar het zou ook een mooie route moeten zijn. En dat was het ook. Prachtige vergezichten, hoogteverschillen en in tegenstelling tot veel Amerikaanse wegen, smal en bochtig. De soort bergweg, die we in Europa gewend zijn. Op dit stuk hadden we heel mooi weer maar in de verte zagen we wel zo'n witte deken liggen.
Grappend zeiden we nog tegen elkaar "Je zult zien dat het in de mist ligt" en ja hoor: hoe dichter bij hoe mistiger het werd.
Op foto's hebben we gezien hoe mooi het had kunnen zijn😥.
Na gegeten te hebben en de weg weer vervolgd te hebben, brak het zonnetje door en hebben we gelukkig nog een glimp kunnen opvangen hoe mooi en hoe blauw de zee dan kan zijn.
En we hebben toch een associale grote Amerikaanse bak!
Maar wel heel comfortabel reizen zo'n grote auto met zelfs airco in de stoelen! Houdt de billen lekker luchtig 😂
Overdag bleven de billen lekker droog maar 's avonds was dat bij Jonathan toch iets anders.........
Nee, nee hij had niet in zijn broek geplast maar kreeg bij aankomst in San Luis Obispo weer de hardloopkriebels en moest even wat metertjes maken. Gauw route uitgestippeld zodat hij voor het eten nog even de hardloopbroek, -shirt en -schoenen aan kon trekken. Zo gezegd zo gedaan alleen had hij even over het hoofd gezien dat er best wel een heeeeeel groot hoogteverschil op de route was 400 m). Dat was dus zweten de berg op door de inspanning en zweten de berg af omdat het inmiddels al een beetje donker begon te worden en het paadje ook steeds smaller.
Maar het is op wat schrammen na goed gegaan en hij is gelukkig geen zwarte beren tegengekomen. Vonden hem zeker te veel herrie maken en waarschijnlijk op dat moment ook niet zo lekker ruiken!😜
Vanochtend na een overnachting in Watsonville waren we helemaal klaar voor het eerste grote traject van deze vakantie; via de wereldberoemde 17 miles drive en de Pacific Coast Highway naar Big Sur om daar te lunchen en vervolgens naar San Luis Obispo.
Bij ons vertrek was het weer al niet zo stralend als verwacht en ook een stuk frisser dan het normaalgesproken in deze tijd van het jaar is. De 17-miles drive is een route langs o.a. Pebble Beach waar veel bewoners uit Silicon Valley een aardig 2e optrekje hebben en daar in het weekend genieten van de prachtige omgeving, kustlijn en de verschillende golfbanen. Zag er nu allemaal wat somberder uit. De Pacific Coast Highway, die bij zonnig weer een prachtig blauwe oceaan laat zien maar vandaag dus helaas niet. De mist, die hier zo nu en dan voorkomt en die ik jullie gisteren beschreef was er helaas vandaag. Maar mooi was het toch wel. In Pebble Beach zijn we ook nog gestopt waar voor de kust een grote rots boven zee uitsteekt (Bird Rock) waar veel vogels en zeeleeuwen zitten. Leuk om te zien en om te horen. Zelfs op die afstand hoor je de zeeleeuwen heel goed!
Jonathan had al maanden geleden gelezen dat er een restaurant met een fenomenaal uitzicht was in Big Sur "Nepenthe Big Sur". De mensen, die zich ooit hier hadden gevestigd, wilden dit uitzicht niet alleen voor henzelf hebben maar delen met anderen en hebben toen een restaurant geopend.
Een puntje dat een bezoek was lastig maakte, was dat begin dit jaar bij hevige regenval de kustweg naar Big Sur door landverschuivingen de weg op diverse plaatsen was verdwenen en nog steeds zowel vanuit het noorden als vanuit het zuiden nog werd gerepareerd en dus was afgesloten.
Wel was sinds een week het restaurant weer bereikbaar via een weg door het binnenland. Een redelijke omweg (2 uur langer) maar het zou ook een mooie route moeten zijn. En dat was het ook. Prachtige vergezichten, hoogteverschillen en in tegenstelling tot veel Amerikaanse wegen, smal en bochtig. De soort bergweg, die we in Europa gewend zijn. Op dit stuk hadden we heel mooi weer maar in de verte zagen we wel zo'n witte deken liggen.
Na gegeten te hebben en de weg weer vervolgd te hebben, brak het zonnetje door en hebben we gelukkig nog een glimp kunnen opvangen hoe mooi en hoe blauw de zee dan kan zijn.
En we hebben toch een associale grote Amerikaanse bak!
Overdag bleven de billen lekker droog maar 's avonds was dat bij Jonathan toch iets anders.........
Nee, nee hij had niet in zijn broek geplast maar kreeg bij aankomst in San Luis Obispo weer de hardloopkriebels en moest even wat metertjes maken. Gauw route uitgestippeld zodat hij voor het eten nog even de hardloopbroek, -shirt en -schoenen aan kon trekken. Zo gezegd zo gedaan alleen had hij even over het hoofd gezien dat er best wel een heeeeeel groot hoogteverschil op de route was 400 m). Dat was dus zweten de berg op door de inspanning en zweten de berg af omdat het inmiddels al een beetje donker begon te worden en het paadje ook steeds smaller.
No comments:
Post a Comment