Weer veilig thuis

De reis naar huis verliep redelijk volgens plan. We vertrokken uit Greeley Hill om 8:00 uur. De rit naar San Francisco duurde drie uur en na enkele weken in betrekkelijk dun bevolkte gebieden was het interessant om te zien hoe de bewoonde wereld zich langzaam meer opdringt naarmate je dichterbij de grote stad komt.
We hebben de auto volgetankt en weer ingeleverd. Daar bleek dat we 5884km gereden hadden in drie weken tijd!

We hebben in totaal 6 verschillende staten bezocht (New York, New Jersey, California, Nevada, Arizona en Utah).
Volgens mijn Fitbit hebben we ruim 372,000 stappen gezet en daarbij 300km lopend afgelegd (hoewel ik 45km daarvan hardlopend heb gedaan).
De meeste stappen waren op de eerste dag in New York - ruim 33,000.
Fitbit houdt ook bij hoeveel "verdiepingen" we beklommen hebben (een verdieping is ca 3m hoogteverschil). Dit waren er totaal 1329, met de meeste tijdens de wandeling in Yosemite: 260 stuks!

Na een vlucht van ruim 9 uur waren we weer in Nederland en kostte het enige moeite om alle tassen met gekochte spullen in onze "kleine" auto te proppen.

Nu gauw nog de jetlag zien weg te werken en dan begint het gewone leven alweer...😢

Laatste dag chillen bij een idyllisch waterval

Na de inspannende wandeling gisteren kozen we vandaag voor een rustiger programma. We hadden gelezen van een pittoresk zwempoeltje bij een waterval in Yosemite Park. Het zou niet erg bekend zijn en dus betrekkelijk rustig. We smeerden wat boterhammen (wat zuiniger met beleg dan gisteren!), reden er naartoe en liepen de 3km langs de rivier naar de Carlon Falls.

Het was inderdaad een prachtige plek, met veel zon en veel schaduw, een mooie waterval, veel poeltjes en rotsen om overheen te klimmen of gewoon om op te liggen en een boek te lezen.

We bleven daar de hele middag en zagen hooguit 15 andere mensen!
Nicky had een privéstrandje gevonden en las daar haar boek.

Af en toe een duikje in het koele water was lekker voor verfrissing.

Aan het begin van de avond slenterden we terug en reden we naar Groveland, waar we aten in de Iron Door Saloon, de oudste saloon in Calfornie.

Kikker in je bil? Nee in je schoen!

Brigitta schrijft:
Vandaag was het wel weer 'ns een keertje tijd om een beetje uit te slapen en rustig de dag te starten dus de wekker ging pas om 08.00 uur.
Jonathan en ik zijn op ons gemakje opgestaan en omdat we wat broodjes voor de lunch moesten hebben en Jonathan weer kriebels in zijn benen kreeg, is hij gaan hardlopen naar het dichtst bijzijnde supermarktje, 4 km heen en terug. Een mooi opwarmertje voor onze trail van 15,5 km van vandaag.
Ondertussen heb ik de ontbijtboel klaargezet en klopte de schoenen, die ik gisterenavond buiten had gezet omdat ze nog steeds nat waren, uit. Een goeie gewoonte in het buitenland waar vaak allerlei beesten voorkomen, die je bij ons niet hebt. En ja hoor... uit Robin's schoen kwam een kikkertje te voorschijn.

Had eigenlijk uit Nicky's schoen moeten komen. Had ze hem kunnen kussen en had ze gelijk haar prins gevonden 😜.

Op aanraden van onze AirBnB Hosts gingen we een trail lopen, gelegen in het noorden van Yosemite National Park.  Het is hier hoogseizoen en volgens Dawn en Jim zou het in Yosemite Valley, het bekendste en populairste stuk van het park, file rijden zijn en kon het 's avonds wel 'ns zo'n 2 uur duren voordat je het park weer uit kon komen.
Daar hadden we dus geen zin in. De trail, die we nu dus hadden uitgezocht, zou een perfect uitzicht hebben op een van de hoogtepunten van Yosemite "The Half Dome". En dat klopte!
Hier was het ontzettend rustig, zo rustig dat we vlak naast het pad een hertje aantroffen. Blijkbaar waren we stil genoeg want hij wandelde rustig weg.

Onderweg nog gepicknickt en de broodjes gegeten, die Jonathan dus 's ochtends had gehaald. Lekker maar zat dus beleg op voor 4 weken!

Hebben we dus ook niet opgekregen.  Maar goed dat we hier veel beweging hebben anders zou de familie Heywood aanstaande zondag XXL formaat thuiskomen.

Bovenop de North Dome hadden we behalve een prachtig uitzicht op de Half Dome ook uitzicht op Yosemite Valley waar de auto's kop aan kont nauwelijks vooruit kwamen.

Onze hosts hadden dus duidelijk gelijk. Ook ontmoetten we er en een Nieuw Zeelands meisje, dat hier ook op vakantie was en in haar thuisland park ranger op het Zuider Eiland bleek te zijn. Gelijk wat leuke tips gekregen mochten we ooit daar naar toe gaan.

Op de wandeling terug nog een side-trip van totaal 0,8 mijl naar Indian Rock gemaakt. Ook de moeite, ja een beetje klimmen moesten we ook hier weer, waard!

Op zowel de heen-als de terugreis per auto iets meegemaakt wat je in Nederland niet zult meemaken.
1. Reclame (op de radio notabene) voor de uitverkoop van Smith & Wesson guns (geweren)!
2. Waarschuwing voor overstekende beren!

Pff op de Fitbit app van Jonathan kwamen we erachter dat we vandaag zo'n 260 verdiepingen hebben gelopen. Het verbaasde ons al dat we wat moe in de beentjes waren terwijl het vandaag niet zo warm was!




  

Vriendje van Robin gespot!

Brigitta schrijft:
Na overnacht te hebben in Big Pine gingen we op weg naar onze laatste drie nachtjes in de buurt van Yosemite National Park.

We begonnen met een heerlijk ontbijt bij Erick Schat's Bakkerij in Bishop. Van oorsprong een Nederlander, die hier zeer goede zaken doet. Hij verkoopt heerlijke broden, gebak en zelfs stroopwafels!

Twee van Robin's vrienden zijn ook in Amerika op vakantie en ze houden elkaar via de WhatsApp regelmatig op de hoogte. Een van de twee bleek deze middag wel heel dicht in de buurt te zijn waar wij ook langs zouden komen dus ja ...... dan worden dus de ouders lief aangekeken of we even iets kunnen afspreken. Zo gezegd zo gedaan.

13.30 uur bij de Tenaya Lodge in Yosemite National Park. Zij zouden dan daarna een wandeling bij Mariposa Grove maken en vervolgens doorrijden naar Los Angeles en wij door naar onze AirBnB.
Ja het komt nog voor. Er zijn gebieden in de wereld waar je en geen bereik hebt met je telefoon en ook niet met internet en het kwam vandaag wel heel onhandig uit dat dat nu net hier was, want onderweg kwamen wij namelijk een bord tegen waarop stond dat Mariposa Grove afgesloten was. Hier zijn de grote Sequoia bomen te bewonderen.
Het werd een bliksemafspraak van wel 10 minuten. Wij waren helaas 15 minuten later dan gepland, zij wilden dan toch graag naar een ander stuk park om de reuzenbomen te bewonderen en hadden daarna nog een hele rit voor de boeg.
Typisch geval van jammer dus. Moeten de mannen na de vakantie maar weer met elkaar afspreken.

In Oakhurst hebben we toen lekker met z'n viertjes geluncht bij een brewery wat inhield dat ik het laatst stuk heb gereden want ze hadden daar wel heel lekkere biertjes. Het eten was trouwens ook erg lekker; gefrituurde spruitjes met een dressing. Geen geintje! Was echt lekker!
En over de hamburgers hoorde je de kinderen ook niet klagen.

Je hoort wel 'ns van de bosbranden in Californie maar kunt je daar niet goed iets bij voorstellen. Nou, wij nu wel. Kilometers hebben we gereden door afgebrande bergen, zo ver als je kon kijken. Had wel iets lugubers.

Deze bosbranden waren zeer recent. Twee weken geleden en het centrum van het dorp (Coulterville) waar onze accommodatie bijhoort was verplicht geëvacueerd geweest en onze hosts moesten in de startblokken staan. Gelukkig heeft de brandweer dit dorp weten te beschermen en je ziet hier en daar dan ook bordjes in de tuin staan waarop een bedankje voor de brandweermannen staat geschreven. We mogen hier dan ook niet barbecuën.

Verder hadden we nog een leuke meevaller vandaag. Gisteren bij het Visitors Centre in Death Valley vertelde de park ranger nadat ze gehoord had dat we al veel nationale parken hadden bezocht dat we beter een jaarpas konden kopen, die geldig is voor alle nationale parken in de USA en dat we dan restitutie konden krijgen voor de reeds betaalde entreebewijzen. Een meevaller van $105. Heel prettig 😃

Een dag van extremen

Vandaag weer een reisdag, maar wel eentje waar we extreme omstandigheden opzochten. We reden van Las Vegas naar Big Pine (we hadden de accommodatie verplaatst van Mammoth Lakes om meer tijd te hebben) via Death Valley:
- De heetste plek op aarde (record: 57 graden Celsius)
- Het laagste punt in het westelijk halfrond (83m onder zeeniveau)
- De droogste plek in de VS (gemiddeld 50mm regen per jaar, en sommige jaren helemaal niks!)
Las Vegas was al heet en naarmate we afdaalden, hoe heter het werd. Onderin Death Valley was het vandaag 49 graden Celsius - net een föhn als je uit de auto stapt.

Op het laagste punt is een zoutmeer en bijna geen enkele plant, maar gek genoeg wel een klein poeltje water.

En nog geen 24 uur later - bij de Tiogapas in Yosemite - zagen we sneeuw langs de weg en was de temperatuur slechts 15 graden Celsius. Wat een verschillen in zo'n korte tijd.

Je gelooft je ogen niet

Na Zion hadden we weer een nacht in Las Vegas en deze keer stond een typische Vegas show op het programma. Als verrassing voor de kinderen gingen we naar een voorstelling van David Copperfield.

Hij is een van de beste illusionisten ter wereld en staat erom bekend omdat hij "door" de Chinese Muur heenliep en het Vrijheidsbeeld in New York liet verdwijnen. Hier, live, in Las Vegas was het niet minder indrukwekkend, zeker omdat we kaartjes op de eerste rij hadden en alles dus van dichtbij konden waarnemen. En nog hebben we niet kunnen zien hoe hij een complete auto nog geen 3 meter van ons vandaan liet verschijnen, of hoe opeens een ruimteschip van ruim 10m doorsnee boven het publiek vloog, of waar de 3m hoge dinosaurus opeens vandaan kwam. Een echte entertainer is het, en zelfs in deze tijd waar alles kan, zet hij een show neer waar je mond van open valt.

Natte voeten in Zion

We hadden mooie dingen gehoord over een "wandeling" in Zion Canyon, maar konden deze wegens tijdgebrek en gevaarlijke omstandigheden niet tijdens ons bezoek aan Zion eergisteren doen. Aangezien Zion vanuit Hatch onderweg is naar Las Vegas en de rit verder niet zo lang was, besloten we om het vandaag te doen: The Narrows. Dit is een wandeling door een rivier - ja, je loopt DOOR de rivier - die door een smalle kloof loopt.
Onderweg broodjes gescoord bij Subway en toen door naar het park. Eerst weer de auto geparkeerd en de shuttlebus genomen (we wisten nu dat we bij de tweede halte konden instappen om de lange wachtrij te vermijden!) naar het eindpunt. Hier vandaan is het nog 1.5km lopen naar het begin van The Narrows.
Dan dus het water in (we waren niet de enigen!). Meestal is het water tot boven de enkels, soms tot de knieën en af en toe tot je kruis. Een beetje koud in het begin, maar het went snel. We hebben ongeveer een uur erin gelopen (je kunt kilometers doorgaan als je wilt!) en toen moesten we terug om nog op tijd in Las Vegas te zijn.

Net toen we bijna vergeten waren hoe regen eruit ziet...

Vandaag staat Bryce Canyon op het programma - op een half uur rijden van Hatch. Dit park kenmerkt zich door de schitterende kolomvormige rode rotsformaties. We reden eerst naar het verste uitzichtpunt en maakten daar een korte wandeling.

We reden toen terug richting het "amphitheater"; het mooiste en drukste deel van het park. Onderweg begon het helaas te regenen - en toen te hagelen! De temperatuur kelderde en de weg stond ineens blank van hagelstenen van knikkerformaat.

Het was sowieso lunchtijd, dus parkeerden we bij de lodge en begonnen aan een uitgebreid lunchbuffet. Na de lunch was het gelukkig redelijk opgeklaard en waagden we ons aan een wandeling de canyon in. Een paar druppeltjes mochten de pret niet drukken en het was meer dan de moeite waard.

Een ander kenmerk van vandaag waren de vele eekhoorntjes die schijnbaar wisten hoe mooi de omgeving is waarin ze wonen en expres lijken te poseren voor de mooiste foto.

Op naar de top

Gisteren was een reisdag - ruim 500km van Moab naar Hatch. We hadden wat tijd dus maakten we een omweg langs de oevers van de Colorado River - hier een stuk rustiger en kleiner dan in de Grand Canyon - maar niet minder mooi.
Onderweg kwamen we over een stuk snelweg met een bord "No Services Next 120 miles". Inderdaad: geen plaatsjes, geen eten, geen benzine gedurende bijna 200km! Gelukkig hadden we genoeg brandstof in de tank. Meteen daarna stopten we bij het eerste plaatsje - Salina - en lunchten we in een authentieke diner genaamd Mom's Cafe.

Vandaag stond Zion Canyon op het programma - ongeveer een uur rijden vanaf onze accommodatie in Hatch. De weg gaat op het laatste stuk door een ruim 1,5km lange onverlichte tunnel dwars door de canyonwand, gebouwd in 1930 en waar het verkeer beurtelings met een richting tegelijk doorheen mag.
Anders dan in Grand Canyon, Canyonlands en Bryce Canyon, loopt de weg hier niet langs de rand, maar op de vloer van de kloof. En die is zo druk bezocht dat je met je eigen auto er niet in mag. Parkeren dus, en met de gratis shuttlebus verder. Dat ging ontzettend efficiënt - de bussen reden af en aan - maar desondanks moesten we een klein uur in de rij staan voordat we mee konden, zo druk was het.
We kozen ervoor om een wandeling te maken naar de Emerald Pools; een serie watervallen (zeer bescheiden momenteel) en poeltjes aan de zijkant van de canyon.

Eenmaal weer bij de rivier dachten we nog een stukje te lopen naar de volgende brug. Maar het pad boog langzaam af van de rivier en liep gestaag omhoog.

We merkten dat we op de beruchte Angels' Landing trail zaten. Maar toen we het spectaculaire verloop van het voetpad zagen, wilden we verder.

Daarna een vlakker stukje door een smalle kloof.
En toen een zeer steil stukje, genaamd Walter's Wiggles, met 21 haarspeldbochten.

Eenmaal boven, zaten we op Scouts' Lookout en merkten we waar Angels' Landing precies uitkwam - bovenop een hoge rots - en hoe je er moest komen - ruim 1km klauteren over rotsen en je goed vasthouden aan kettingen zodat je niet 500m naar beneden dondert (zoals 7 mensen sinds 2004 hebben gedaan).

Brigitta en Robin hadden geen energie/zin, maar Nicky en ik konden de uitdaging niet weerstaan en begonnen aan de klim. En wat was die prachtig!

Eenmaal terug bij Brigitta en Robin moesten we nog de 4km terug, en wederom hadden we niet genoeg water bij ons (mede door de ongeplande lengte van deze wandeling).

Onderaan de haarspeldbochten - met nog 1,5km te gaan - kreeg ik energie en heb ik het laatste stuk hardgelopen tot de kraan waar ik onze waterflessen weer kon vullen en dan terug met volle flessen mijn dorstige gezin tegemoet.

Toen keken we terug naar de top die Nicky en ik bereikt hadden, ruim 500m boven ons.

Het was een prachtige dag en we hebben het leukste niet eens gehad - wandelen in een rivier door de kloof. Dat proberen we overmorgen nog in te halen, onderweg naar Las Vegas.