Cowboys en Indianen

Monument Valley was een van de hoogtepunten van mijn vliegavontuur in 2015. Het leverde prachtige videobeelden op:

Nu was het tijd om het van de grond te zien.
We vertrokken uit Holbrook, waar we overnacht hadden en reden eerst door Petrified Forest, een gebied waar heel veel versteende bomen voorkomen. Dit zijn bomen die ooit in rivieren vielen en daar langzaam verzadigd raakten met silica en aldus versteenden. Nu liggen deze stukken stenen boom verspreid over een dor landschap - een raar gezicht.

Daarna  - een tip van onze gastheer in Monument Valley - bezochten we de Navajo National Monument, waar men een korte wandeling kon maken om een 700 jaar oud dorp te zien dat in een gigantische grot gebouwd was.

Even verderop was Monument Valley. Hier hadden we een Hogun gereserveerd voor onze overnachting. Een Hogun is een traditioneel Indiaanse modderhut. Geen stroom. Geen water (alleen een "outhouse" 100m verderop.

Hier hebben we een vuurtje gemaakt en hamburgers en steaks gegrild, en daarna ook marshmallows terwijl de zon spectaculair onderging.

In het donker hebben we de bedden naar buiten gesleept en de ongelooflijke sterrennacht bewonderd, niet gehinderd door enige lichtvervuiling.

De volgende dag hebben we de wekker vroeg gezet om de zonsopgang te zien. Prachtig hoe de kleuren per minuut veranderen.

Na het ontbijt reden we een schitterende off-road route door de Valley zelf, tussen de indrukwekkende rotsformaties. We zijn ook gestopt bij John Ford Point, waar de beroemde westernregisseur enige memorabele filmscènes opnam.

Toen door naar Maob, waar we een luxe appartement hadden gehuurd, om weer bij te komen van de eenvoud van de woestijn.

Grand Canyon National Park en "Cars, the Movie"

Brigitta schrijft:
Zoals jullie gisteren hebben kunnen lezen, logeerden we en buiten het park en was onze tocht buiten het officiële Grand Canyon National Park, dus dat hield in dat we vandaag een stuk moesten rijden om in het park te komen en dat kon via een klein stukje van een hele bekende route door de USA, de Route 66. De Route 66 is zeer populair bij motorrijders maar wij zijn ze hier niet veel tegengekomen. Misschien te warm?
Gisteren hadden we tijdens onze busrit uit de Canyon de tip gekregen om via Seligman, gelegen aan de Route 66, te gaan. Dit plaatsje heeft namelijk als inspiratie gediend voor de film Cars. Iedereen met kinderen of kleinkinderen kent vast Lightning Mc Queen, Fillmore en Takel wel!

Aangekomen bij de South Rim hebben we eerst genoten van het prachtige uitzicht, onze meegebrachte lunch opgegeten en een stuk langs de rim (rand van de Canyon) gewandeld samen met heeeeeel veel anderen. Dit is de makkelijkste wandeling omdat deze vlak is.

Omdat we toch ook wel een stuk de Canyon in wilden, hebben we de bus genomen tot aan het begin van de Kaibab Trail.

Jonathan vervolgt:
Omdat Brigitta en ik beide (maar apart) een stukje van de Bright Angel Trail hadden gelopen, kozen we voor de "andere" trail van de South Rim. Helemaal naar beneden is niet te doen, zonder planning en training. De meeste mensen die het doen (zoals mijn ouders in 1994) overnachten in de enigen accommodatie aan de rivier, maar die is al 13 maanden van tevoren uitverkocht. En je hebt gekken die in één dag erin en eruit lopen, maar dat vergt superfitness, en dat hebben we niet. Dus wilden we een proefje van de canyon en liepen we een kleine 3km de canyon in naar de Ooh Aah Point.
Dit uitzichtpunt is zogenaamd omdat het zo mooi is dat je "ooh"en "aah" zegt (en niet alleen vanwege de schoonheid die op de rots zit).

Er weer uit was pittiger - en we hoorden af en toe wat gerommel aan de hemel. We reden verder richting onze overnachtingsadres in Holbrook, maar wel via de weg die naar het oosten langs de rim leidt. Spectaculaire uitzichten waren er hier ook, met de regenbuien duidelijk zichtbaar.

We kwamen pas laat aan in Holbrook, maar op tijd voor een pizza bij Pizza Hut voordat we naar bed gingen.

Te land, ter "zee" en in de lucht!!

Brigitta schrijft:
Zaterdag 29 juli een dag waar we al maanden naar hebben uitgekeken en die zo geweldig was dat het even moest bezinken en we er ook echt even de tijd voor moesten hebben om te bloggen.

Gisteren waren we dus aangekomen in Peach Springs in de Hualapai Lodge waar we 2 nachten verblijven omdat van daaruit de dagtocht begint.
Een leuke lodge, waar veel van het personeel van de Hualupai stam zijn, een volk dat houdt van wat de natuur hen biedt, niet gevoelig is voor de commercie, daarover later meer en in tegenstelling tot de Apache Indianen, die echte strijders waren, zeer vredelievend (geweest) schijnen te zijn.

Een dingetje van de lodge was minder.  Bij de incheck stond een bordje dat ze oorpluggen verstrekten omdat er elk kwartier een goederentrein langskwam. Niet zo erg zou je denken ware het niet dat deze zowat door de achtertuin reed en altijd, naar bleek, 4 x toeterde. Een of andere belachelijke overheidsregel, die in 2005 is ingesteld, vereist dat en dit terwijl het gewoon een overweg met spoorbomen is! Hoe veilig wil je het hebben ?????
Maar goed, we waren blijkbaar zo moe dat drie van ons redelijk tot aan de morgen hebben doorgeslapen en ik heb vanaf 4 uur de treinen 4 x per uur langs horen komen. Grrrr.

Maar de ervaringen de volgende dag maakten alles meer dan goed!

07.30 uur verzamelen, formulieren invullen dat je de organisatie Canyontours niet kon "sue-en" voor van alles en nog wat en om 08.00 vertrek per bus en in de Grand Canyon afdalen tot aan de Colorado Rivier.
Onderweg vertelde onze chauffeur o.a. dat dit hele gebied gelegen net buiten het National Park Grand Canyon toebehoort aan de Hualapai, die dus zoals eerder gezegd een vredelievend volkje is maar ook de natuur belangrijker vindt dan dollars. Als je in de canyon afdaalt, zie je hele stukken rots die groenig gekleurd zijn. Er zit hier heel veel koper in de grond en dat zou dus zeer winstgevend kunnen zijn.
En geen enkele op winst jagende Amerikaan die er iets aan kan doen omdat dit grondgebied is dat toebehoord aan de Indianen. Er zit zo veel koper in de grond dat er nog wel een aantal Trump Towertjes mee versierd zouden kunnen worden!

Beneden aangekomen lag de temperatuur heeeeel erg veel hoger. Ruim in de 100 Fahrenheit, een beetje zoals Dubai in de zomer! Uitleg gekregen, droge kleding in waterdichte tassen, kennis maken met Nick, nog even plassen en..........om 10.00 uur aan boord van de raft klimmen.

Brrr het water was best koud, zo'n 10 a 12 graden celsius. De komende uren gingen we raften. Yes !

De rapids worden verdeeld op een schaal van 1 t/m 10 en wij zouden vandaag stroomversnellingen van 3 t/m 7 voor onze kiezen krijgen. Het water in de Colorado Rivier was voor de tijd van het jaar best hoog en snel omdat ze extra water doorlieten bij de Glen Canyon Dam. Het water in Lake Mead staat erg laag en wordt op deze manier gevuld.
De eerste rapid van die dag was er een van de catagorie 3. Bij de eerste beste golf waren we gelijk allemaal kletsnat, volgden de kletsen water die we over ons heen kregen elkaar erg snel op en was het best heel koud.

Zo'n gevoel als je op een hete zomerdag in een ijskoud zwembad springt en je van schrik even geen adem kunt halen. Jullie weten vast wel wat ik bedoel.  Op dat moment wist ik niet of ik de rapid catagorie 7 dan wel zo grappig zou vinden als dit pas 3 was!
Maar ik denk dat het gewoon was omdat we zo warm waren en dan gelijk die ijskoude plens over ons heen kregen want wat was het daarna ontzettend gaaf, leuk, vet of hoe je het dan ook wilt noemen.
@ Monique & Patrick, dit hadden we zo'n 6 jaar geleden niet kunnen hopen te doen met de kleine man en jullie weten wel waarom !😜😜
Jullie allemaal hadden het ook een beetje kunnen ervaren want we hebben zo'n handige Go-Pro, waarmee je dus ook in het water kunt filmen. Maar na de eerst rapid deed tie het niet meer. Grrrrrr! Net op de activiteit waar je 'm nodig hebt.

Onderweg vertelde onze stuurman en gids allerlei wetenswaardigheden over de Canyon, de rivier en zijn we uitgestapt en zijn stuk omhoog geklommen via rotsen en touwladders om een mooie waterval te bezoeken.

Voor ons een eitje maar er gingen ook wat oudere en stevigere Amerikanen mee en ik was bang dat die er in zouden blijven want voor hen was het echt heel zwaar. Maar uiteindelijk deden ze het toch maar mooi en dat bewonderde ik dan ook wel weer.

Rond 12.00 legden we aan aan de oever met nog zo'n 12 andere rafts en kregen we onze lunch, een lekker belegde baguette, water en chips.

De rest van de route had geen rapids meer en legden we redelijk rustig af. In totaal hebben we, denk ik, zo'n 8 rapids gehad. Zelfs 1 extra omdat Nick als toegift 1 rapid weer omhoog vaarde. Wat een kracht moet die motor hebben!

Aan het einde van onze vaartocht aangekomen werden we opgewacht door........helikopters.

Het duurde wel even voordat wij aan de beurt waren want bijna iedereen ging ook per helikopter de canyon weer uit. De helikopters vlogen dus af en aan.

Ons gewicht werd gevraagd en vervolgens werd gezegd waar je in de helikopter kon plaatsnemen.
Niet zo handig namelijk om alle zwaargewichten aan een kant te zetten. Dat vliegt zo scheef.
Nou valt dat bij ons viertjes gelukkig wel mee.

Dit was ook weer een waanzinnige ervaring, heel anders dan een vliegtuig(je). Duurde helaas maar zo'n 10 a 15 minuten en toen stonden we al weer anderhalve kilometer hoger, bovenop de rim.

Daar moesten we nog even wachten tot de rest ook boven was en ook op de bus. Hebben jullie ook zo'n hekel aan mensen waarop je moet wachten voordat de bus kan vertrekken.  Nou deze keer moesten ze op ons wachten. Het duurder wel heel lang voordat de bus kwam, bleek dat wij op de verkeerde plaats zaten te wachten. Heel gênant. Maar gelukkig maakten zowel de chauffeur als de medepassagiers er geen punt van.

Toen nog een rit van twee uur terug naar het hotel. We waren zo'n 70 mijn de Colorado af geraft en gedobberd.

Het filmpje is hier te bekijken:

Wat een fantastische dag !!!

Damn - what a dam!

Vandaag is Robin jarig. Helaas is het niet zo'n spannende dag vandaag (maar dat halen we morgen wel ruimschoots in!).
We hoefden vandaag niet veel (kilo)meters te maken - slechts 246 - dus hadden we tijd om wat te shoppen - in een Outlet mall in Las Vegas. Eerst een ontbijtje - bij Dunkin' Donuts.
Onderweg naar onze volgende stop, bezochten we de Hoover Dam - gebouwd in de crisisjaren '30 van de vorige eeuw en een ongelooflijke prestatie in die tijd. Primair gebouwd om de bewatering van zowat de hele zuidwestelijke VS te regelen, dekt het nog steeds zijn eigen kosten door opwekking van stroom. We namen een tour waarbij je ook de gigantische turbines kunt zien - nog steeds origineel - die nog volop stroom genereren.

Na de tour hebben we over de dam gelopen. Dan pas merk je hoe gigantisch het is. En na de ruim 40 graden hitte, natuurlijk even afkoelen...

Eenmaal aangekomen in het kleine gehuchtje Peach Springs mocht Robin natuurlijk een lekkere steak eten op zijn verjaardag, gevolgd door heerlijke Cinnabons op onze kamer, die we eerder in Las Vegas gekocht hadden (stiekem nog lekkerder dan verjaardagstaart).