Gisteren was een reisdag - ruim 500km van Moab naar Hatch. We hadden wat tijd dus maakten we een omweg langs de oevers van de Colorado River - hier een stuk rustiger en kleiner dan in de Grand Canyon - maar niet minder mooi.
Onderweg kwamen we over een stuk snelweg met een bord "No Services Next 120 miles". Inderdaad: geen plaatsjes, geen eten, geen benzine gedurende bijna 200km! Gelukkig hadden we genoeg brandstof in de tank. Meteen daarna stopten we bij het eerste plaatsje - Salina - en lunchten we in een authentieke diner genaamd Mom's Cafe.
Vandaag stond Zion Canyon op het programma - ongeveer een uur rijden vanaf onze accommodatie in Hatch. De weg gaat op het laatste stuk door een ruim 1,5km lange onverlichte tunnel dwars door de canyonwand, gebouwd in 1930 en waar het verkeer beurtelings met een richting tegelijk doorheen mag.
Anders dan in Grand Canyon, Canyonlands en Bryce Canyon, loopt de weg hier niet langs de rand, maar op de vloer van de kloof. En die is zo druk bezocht dat je met je eigen auto er niet in mag. Parkeren dus, en met de gratis shuttlebus verder. Dat ging ontzettend efficiënt - de bussen reden af en aan - maar desondanks moesten we een klein uur in de rij staan voordat we mee konden, zo druk was het.
We kozen ervoor om een wandeling te maken naar de Emerald Pools; een serie watervallen (zeer bescheiden momenteel) en poeltjes aan de zijkant van de canyon.
Eenmaal weer bij de rivier dachten we nog een stukje te lopen naar de volgende brug. Maar het pad boog langzaam af van de rivier en liep gestaag omhoog.
We merkten dat we op de beruchte Angels' Landing trail zaten. Maar toen we het spectaculaire verloop van het voetpad zagen, wilden we verder.
Daarna een vlakker stukje door een smalle kloof.
En toen een zeer steil stukje, genaamd Walter's Wiggles, met 21 haarspeldbochten.
Eenmaal boven, zaten we op Scouts' Lookout en merkten we waar Angels' Landing precies uitkwam - bovenop een hoge rots - en hoe je er moest komen - ruim 1km klauteren over rotsen en je goed vasthouden aan kettingen zodat je niet 500m naar beneden dondert (zoals 7 mensen sinds 2004 hebben gedaan).
Brigitta en Robin hadden geen energie/zin, maar Nicky en ik konden de uitdaging niet weerstaan en begonnen aan de klim. En wat was die prachtig!
Eenmaal terug bij Brigitta en Robin moesten we nog de 4km terug, en wederom hadden we niet genoeg water bij ons (mede door de ongeplande lengte van deze wandeling).
Onderaan de haarspeldbochten - met nog 1,5km te gaan - kreeg ik energie en heb ik het laatste stuk hardgelopen tot de kraan waar ik onze waterflessen weer kon vullen en dan terug met volle flessen mijn dorstige gezin tegemoet.
Toen keken we terug naar de top die Nicky en ik bereikt hadden, ruim 500m boven ons.
Het was een prachtige dag en we hebben het leukste niet eens gehad - wandelen in een rivier door de kloof. Dat proberen we overmorgen nog in te halen, onderweg naar Las Vegas.
Onderweg kwamen we over een stuk snelweg met een bord "No Services Next 120 miles". Inderdaad: geen plaatsjes, geen eten, geen benzine gedurende bijna 200km! Gelukkig hadden we genoeg brandstof in de tank. Meteen daarna stopten we bij het eerste plaatsje - Salina - en lunchten we in een authentieke diner genaamd Mom's Cafe.
Vandaag stond Zion Canyon op het programma - ongeveer een uur rijden vanaf onze accommodatie in Hatch. De weg gaat op het laatste stuk door een ruim 1,5km lange onverlichte tunnel dwars door de canyonwand, gebouwd in 1930 en waar het verkeer beurtelings met een richting tegelijk doorheen mag.
Anders dan in Grand Canyon, Canyonlands en Bryce Canyon, loopt de weg hier niet langs de rand, maar op de vloer van de kloof. En die is zo druk bezocht dat je met je eigen auto er niet in mag. Parkeren dus, en met de gratis shuttlebus verder. Dat ging ontzettend efficiënt - de bussen reden af en aan - maar desondanks moesten we een klein uur in de rij staan voordat we mee konden, zo druk was het.
We kozen ervoor om een wandeling te maken naar de Emerald Pools; een serie watervallen (zeer bescheiden momenteel) en poeltjes aan de zijkant van de canyon.
Daarna een vlakker stukje door een smalle kloof.
En toen een zeer steil stukje, genaamd Walter's Wiggles, met 21 haarspeldbochten.
Eenmaal boven, zaten we op Scouts' Lookout en merkten we waar Angels' Landing precies uitkwam - bovenop een hoge rots - en hoe je er moest komen - ruim 1km klauteren over rotsen en je goed vasthouden aan kettingen zodat je niet 500m naar beneden dondert (zoals 7 mensen sinds 2004 hebben gedaan).
Brigitta en Robin hadden geen energie/zin, maar Nicky en ik konden de uitdaging niet weerstaan en begonnen aan de klim. En wat was die prachtig!
Onderaan de haarspeldbochten - met nog 1,5km te gaan - kreeg ik energie en heb ik het laatste stuk hardgelopen tot de kraan waar ik onze waterflessen weer kon vullen en dan terug met volle flessen mijn dorstige gezin tegemoet.
Het was een prachtige dag en we hebben het leukste niet eens gehad - wandelen in een rivier door de kloof. Dat proberen we overmorgen nog in te halen, onderweg naar Las Vegas.
No comments:
Post a Comment